قلمرو فردیت

دیده دل

الهی نامه

342. و دقيانوسي كه منم
  دلم، برخاستني به ناگاه مي خواهد و گريختني گرامي از سرِ فرياد. دلم غاري مي خواهد و خوابي سيصد ساله و ياراني جوانمرد. مي خواهم چشم بر هم بگذارم و ندانم كه آفتاب كي برمي آيد و كي فرو مي شود.. و ندانم كه كدامين قرن از پي كدام قرن مي گذرد.و كاش چشم كه باز مي كردم، دقيانو�

341. 8/8/88
پرم از سکوت زیبا معنایم کن... بهانه­های شادی­مان بی­شمار همین که تو هستی، ما هستیم، می­شود یک عمر سرشار بود.

340. باید گذشت
  باید از رود گذشت باید از رود              -اگر چند گل آلود- گذشت بال افشانی آن جفت کبوتر را در افق می­بینی، که چنان بالابال، دشت­ها را با ابر، آشتی دادند؟ راستی آیا، می­توا�

339. مهرانه
  می بینی دوست منحالا فصل هایمان هم ازهم فاصله گرفته­اندمن زمستان را گذراندم و قدم در بهار می­گذارمو تو ترانه مهرانه پاییز سر می­نهی.این روزها دلم خیلی بهانه­گیر شده استچشمانی سبز که همه رنگ­ها را داشتیا نجابتی که گره در ریشه­هایم زده بود.هرچه بود،هرچه هست،این دلتن�

338. دختر شرقی
دنیا آنقدر بزرگ هم نیست دختر شرقی وقتی کوچه­های “بن” را ترانه غربی می­خواندیم و به یاد بازهای کودکی­مان قهقه سر می­دادیم. حالا آنقدر بزرگ شده­ای که بدانی رهایی ناشدنی است و همیشه دمی برای دل­نگرانی­های مضحک دخترانه­مان وجود